09 364 81 11

geboren in afrika

Katrien Thienpont, werkzaam op de dienst neonatologie bracht tijdens de paasvakantie 2015 een bezoek aan de werking van de vzw Toogal Djangue in Senegal. Toogal Djangue  bestaat sinds 2013. De  vzw nog jong maar het project kende al 20 jaar geleden zijn oorsprong.

Sinds 2015 ondersteunt Toogal Djangue ook het  gezondheidshuis in Thies-Nones. Het huis wordt gerund door 2 vrouwen, zijnde een hoofdverpleegkundige en een vroedvrouw. De voorzieningen in de kamers zijn minimaal en er is een schrijnend gebrek aan degelijk materiaal. De vreugde was dan ook groot toen de verantwoordelijke de verlostafel dat door ons  ziekenhuis geschonken werd in ontvangst mocht nemen. Een afgedankt kinderbedje van onze dienst materniteit doet dienst als “reanimatiebed”.  Er werd vol lof gebruik gemaakt van de expertise van onze collega om alles de juiste plaats te geven. Katrien’s aanwezigheid was tevens de aanleiding om een heuse kinderweging en -meting (om ondervoeding op te sporen) op poten te zetten. Met nieuwsgierige blik lieten de lokale mama’s hun kinderen door Katrien opmeten. Tijdens haar verblijf  is de wens van Katrien(vroedvrouw van het eerste uur), om ginder een bevalling te doen, in vervulling gegaan. Katrien vertelt vol begeestering: Slechts weinigen komen naar de Poste de Santé om te bevallen. Wie de middelen heeft, gaat naar de stad, waar wel een arts is. Wie arm is bevalt meestal thuis. De mevrouw in kwestie behoort tot een tamelijk afgezonderde en primitieve stam. Als moeder van 3 kinderen had ze zéker de intentie om thuis te bevallen, maar na lange arbeid en waarschijnlijk ook lang meepersen, wou de baby toch niet komen. Teneinde raad is ze ’s nachts  met volledige ontsluiting 5 km  door het zand gestapt, om hulp te vragen in de Poste de Santé. Gelukkig was daar de nodige medicatie om terug sterkere weeën op te wekken en kon het kind geboren worden. Ondanks zijn  3.5 kg moest de forse jongen toch even bekomen van zijn avontuur.  Eén ding is zeker : had die mevrouw nog langer thuis gebleven, dan had de kleine “Mor” het vast niet overleefd. Treffend  is dat de oma die de moeder begeleidde zéér dankbaar en gelukkig was; niet zozeer met het nieuwe kleinkind, maar vooral omdat haar dochter het overleefd had. Dat de moeder het leven kan laten bij een bevalling  en zo een heel gezin letterlijk verweesd achter kan laten, is iets waar wij niet meer bij stilstaan…


Anja Glorieux, hoofdverpleegkundige van de dienst Gastro-enterologie, versterkte de troepen van Picca, een vzw die werkzaam is in Gambia.  Picca bestaat sinds 2003 en omvat de bouw en de inrichting van een nursery school in Kerr Sering.


In de school wordt voor de kinderen van het dorp basisonderwijs verstrekt. Daar bovenop tracht Picca het onderwijs inhoudelijk te verrijken. Dit alles volgens het principe van ‘empowerment’. Dit wil zeggen dat ze vanuit de kracht van de plaatselijke bevolking vertrekken. Picca stimuleert om zoveel mogelijk zaken zelf in handen te nemen, zodat de kinderen zich op die manier, zowel individueel als gemeenschappelijk verder kunnen versterken .  Picca gelooft dat investeren in de kinderen de hele dorpsgemeenschap ten bate zal komen. Precies daarom wil Picca ook ruimere problemen binnen de gemeenschap aanpakken, zoals bijvoorbeeld de gezondheidszorg. Aan de hand van de exploitatie van een medische post in Kerr Sering wordt hier momenteel druk aan gewerkt. 2 vrouwen ontfermen zich over deze medische post. Hati staat in voor de hygiëne en structuur en Fatou is de eigenlijke vroedvrouw.
Anja vertrok met een groep van 12 vrouwen. Initieel was het de bedoeling dat ze samen met  2 verpleegkundigen gedurende 2 weken de verpleegpost van Kerr Sering zou exploiteren. Echter de twee collega’s werden bij aankomst danig ziek dat Anja er helemaal alleen voor stond. Het feit dat ze het heft volledig in eigen handen moest nemen, heeft haar een onvergetelijke 2 weken bezorgd. Elke dag was het 1 uur stappen van het hotel tot aan het dorp, en terug. Terwijl haar medereizigers zich inzetten voor de inrichting van het schooltje, stond Anja in voor de medische zorgen van de dorpsbewoners. Met een volle wachtzaal wist Anja soms niet waar eerst begonnen.: wondverzorging, algemene hygiëne, zelfs een bevalling. Er waren dagen waarop Anja  handen tekort kwam en sommige patiënten terug naar huis moest sturen. Gelukkig hebben de dorpsbewoners veel geduld en kwamen ze met veel plezier de dag nadien terug.
Op termijn zullen de school en de medische post beheerd worden door de plaatselijke bevolking. De lokale leerkrachten en gezondheidswerkers worden nu al dusdanig opgeleid. Om continu in hun bijscholing te kunnen voorzien, lopen er samenwerkingsverbanden met enkele Vlaamse hogescholen. Op die manier hoopt Picca de kwaliteit van het onderwijs en de plaatselijke gezondheidszorg blijvend te verbeteren.

Op 2 Februari 2016 trok Gudrun  Ceuterick samen met Dr. Pieter Mulier en nog 2 teamleden artsen naar het hôpital Général de Référence  te Katako Kombe in Congo. 


Na 3 dagen reizen, komen ze ter plaatse in een verzengende hitte van om en bij de 40°C. Het dorpje waar ze aankomen met de jeep bestaat uit een ziekenhuis, , een guest-house en een aantal sobere hutten. Het is voor Gudrun de tweede keer dat ze ter plaatse komt zodat ze Dr Mulier wist te informeren over de sobere leefomstandigheden . Als je er wil genieten van wat wij de basisbehoeften noemen zoals electriciteit en water, moeten er een aantal inspanningen gedaan worden. Electriciteit is  enkel mogelijk via een generator ( de brandstof moet in vaten afgehaald worden op meer dan een dag reizen)  en water moet je halen in de lager gelegen bronnen. Het is op dat ogenblik een droogseizoen , wat zeggen dat het weinig regent zodat de grote reservoirs niet gevuld geraken.  Water en electriciteit heb je ook nodig om goed te kunnen functioneren in het ziekenhuis zodat men er zorgzaam mee omspringt.
Gudrun is gedreven om in andere culturen hulp te bieden. Zo is ze ook een aantal jaren geleden met het team van dr Cornette meegereisd naar Roemenie. Haar motivatie om met Artsen zonder Vakantie mee te gaan is eerst en vooral de beperkte de duur van de missie . Daarnaast wil ze ook haar kennis  en ervaring gebruiken om andere mensen te helpen zonder grote verwachtingen te koesteren.
Het is voor Gudrun een grote ervaring om het leven samen met deze mensen in deze korte tijdspanne te delen en geconfonteerd te worden  met hun armoede en de schaarste aan middelen.  In het ziekenhuis probeert Gudrun  orde te scheppen in de organisatie (bijv de juiste opraties  koppelen aan het beschikbare materiaal ) en de verpleegkundigen te begeleiden. Het zijn  lange dagen, werken van 8u  tot 21u. De dankbaarheid van deze mensen is enorm en geeft echt een boost om je in te zetten. Patienten zijn soms dagen onderweg  om zich te laten behandelen in de periode dat de expats er zijn.
Het ziekenhuis waar ze gaan werken wordt ondersteund door Mimosa en het Maria Middelares. Materiaal en medicatie wordt via container vanuit België verstuurd. Hoelang het materiaal onderweg is, is soms koffiedik kijken en hangt van vele onvoorspelbare factoren af
Alle  dagen rijst met kip ,varken of geit , de hitte , de armoede en moeilijke leefomstandigheden  zorgen ervoor dat het voor Gudrun  zalig thuiskomen is na enkele weken. Je leert echt de waarde van onze leefomstandigheden te apprecieren, weet Gudrun. Maar na enige dagen thuis, is Gudrun al bezig met de planning van haar volgende trip.
.